Το ελληνικό πανεπιστήμιο δεν πρόκειται να βγει από το τέλμα του εάν δεν ιδρυθούν ιδιωτικά πανεπιστήμια» δήλωσε ο υπουργός Παιδείας, χωρίς αιδώ, αλλά με πλήρη συνείδηση. Είναι εντυπωσιακός ο τρόπος με τον οποίο ο υπουργός εκχωρεί στους ιδιώτες και στα κεφάλαιά τους την εξουσία που του παρείχε διά της ψήφου του ο λαός, προκειμένου να ασκήσει πολιτική στον χώρο της παιδείας.
Είναι προφανές ότι οι δυσλειτουργίες και τα προβλήματα στον χώρο της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης αποτελούν το τέλειο άλλοθι γι΄ αυτήν την κυβέρνηση, που καθημερινά με την πολιτική της αναιρεί την έννοια του δημόσιου αγαθού. Είναι ακόμη προφανέστερο ότι η συστηματική απαξίωση του δημόσιου πανεπιστημίου, που συντελείται μεθοδικά και ποικιλοτρόπως, έχει επιλεγεί από την κυβέρνηση ως μέθοδος που θα κάμψει την κοινωνική αντίδραση, καθώς ακόμα και οι πλέον υποψιασμένοι πολίτες θα σκεφθούν ότι, προκειμένου τα παιδιά τους να μάθουν γράμματα, όπως πληρώνουν για το δημοτικό, το γυμνάσιο και το λύκειο, ας πληρώσουν και για το πανεπιστήμιό τους. Οι πιο εύποροι βέβαια θα έχουν πρόσβαση στα καλύτερα ιδιωτικά «πανεπιστήμια» και οι λιγότερο στα δεύτερης διαλογής. Άλλωστε κάποιοι θα σπεύσουν να πουν ότι το ίδιο συμβαίνει και σήμερα με αυτούς που δεν εισάγονται στο ελληνικό πανεπιστήμιο, είτε γιατί δεν το επιθυμούν είτε γιατί δεν τα καταφέρνουν. Κάπως έτσι ξηλώνεται και ο τελευταίος πόντος από τον καμβά της δημόσιας δωρεάν παιδείας, που ο Γέρος της Δημοκρατίας θεμελίωσε.
Η αλήθεια είναι ότι η σημερινή κυβέρνηση, πέρα από το ότι δεν μπορεί να αναμορφώσει το ελληνικό πανεπιστήμιο, διότι στερείται οράματος και σχεδίου, κυρίως δεν το επιθυμεί. Έχει άλλα σχέδια και άλλη φιλοσοφία. Είναι βέβαιο πως, αν είχε τη δυνατότητα να εφαρμόσει ένα αντίστοιχο με τον ΟΤΕ σχέδιο ξεπουλήματος των ελληνικών πανεπιστημίων, θα το είχε κάνει. Όμως στον χώρο της παιδείας οι συνταγματικοί περιορισμοί υφίστανται και ο συμβολισμός είναι ακόμη ζωντανός.
Ο κύβος έχει ριφθεί. Ένα από τα τελευταία κοινωνικά κεκτημένα της ελληνικής οικογένειας, ένα οικοδόμημα γνώσης και προκοπής στο οποίο πρέπει να έχουν πρόσβαση όλοι, και πάντως όχι οι πλουσιότεροι και οι ισχυρότεροι, απαξιώνεται και ενταφιάζεται. Ας το έχουμε όλοι υπόψη μας, προκειμένου σύντομα, και πάντως όταν κληθούμε, να το αποτρέψουμε με την ψήφο μας.
(ΤΑ ΝΕΑ, 14-5-08)
20 Μαΐ 2008
Ολοένα και μεγαλύτερα τμήματα της κοινωνίας αισθάνονται αποκλεισμένα
Μέσα από τους απεργούς, μπροστά στη Βουλή, βγαίνει η Μιλένα Αποστολάκη. Της ζητάνε να κάνει κάτι. Τι να κάνει; Θα καταψηφίσει. Και τους το λέει: «Δύσκολα τα πράγματα παιδιά. Η κυβέρνηση θα μείνει ανυποχώρητη. Και εμείς θα κάνουμε τα πάντα, τροπολογίες, ονομαστικές ψηφοφορίες. Είμαστε δίπλα σας, είμαστε μαζί…» Μετά από λίγο φεύγει. Έτσι είναι το στυλ της. Άμεσο. Και ειλικρινές, όσο μπορεί ένας πολιτικός να είναι ειλικρινής. Η Μιλένα Αποστολάκη δείχνει μαχητική και σταθερή. Αυτό είναι προσόν σήμερα. Διότι σήμερα, για να είσαι ΠΑΣΟΚ, χρειάζεσαι σταθερότητα. Και φαίνεται πως τη διαθέτει όπως και πίστη και μάλιστα με το παραπάνω, παρ’ ότι όπως λέει και η ίδια… Δύσκολοι καιροί…
Τελείωσε το συνέδριο. Και τώρα θα ακολουθήσετε πορεία ανόδου;
Δεν υπάρχει ούτε ένας φίλος η ψηφοφόρος του ΠΑΣΟΚ που να μην προσδοκά την επιστροφή του ΠΑΣΟΚ στη δυναμική που είχε η παράταξη και στην πλειοψηφική της έκφραση. Όλα τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ αγωνιζόμαστε με όλες μας τις δυνάμεις για το στόχο αυτό, τόσο πριν το συνέδριο αλλά και από την επομένη του συνεδρίου που έχει ασφαλώς σημάνει για το ΠΑΣΟΚ την απαρχή ενός νέου κινήματος.
Πρώτη φορά βλέπω συνέδριο, όπου το κεντρικό πρόσωπο να είναι ο πρόεδρος άλλου κόμματος!
Η συγκυρία πολλές φορές αναδεικνύει «παράδοξα» και «πρωτότυπα». Πέρα όμως από τα στιγμιότυπα της επικαιρότητας για μένα κεντρικό πρόσωπο του συνεδρίου ήταν ο κάθε ένας από τις επτά περίπου χιλιάδες συνέδρους με την αυθεντική και γνήσια αγωνία του για το μέλλον της παράταξης και την προοπτική της.
Πως σας φαίνεται ο Αλέξης Τσίπρας;
Ένας νέος άνθρωπος, άφθαρτος, που βγήκε μέσα από τα κινήματα. Ασφαλώς η συζήτηση αυτή όμως εφάπτεται με την κρίση που υπάρχει στο ΠΑΣΟΚ. Εδώ βεβαίως θα πρέπει κανείς να αναγνωρίσει ότι ο ΣΥΝ δεν μίλησε για ανανέωση αλλά έκανε πράξη την ανανέωση και αυτό φαίνεται ότι η κοινωνία του το πιστώνει.
Κι εσείς κάνατε ανανέωση όμως, αλλά δεν έπιασε…
Εκ του αποτελέσματος φάνηκε ότι κάναμε λιγότερα απ’ όσα οι καιροί ζητούσαν.
Όλο για την αριστερά μιλάτε. Νομίζετε ότι αυτό είναι ένας καλός τρόπος να κερδίσετε τις εκλογές;
Στην Ελλάδα ολοένα και μεγαλύτερα τμήματα της κοινωνίας αισθάνονται αποκλεισμένα. Είναι παρίες ενός συστήματος που δεν τους συμπεριλαμβάνει. Είναι εκτός παιχνιδιού. Η ανασφάλεια που βιώνουν και οι ανάγκες τους δεν μπορεί παρά να είναι για το ΠΑΣΟΚ πυξίδα. Οφείλουμε γι’ αυτούς τους ανθρώπους να «ανοίξουμε και πάλι το παιχνίδι». Αυτή η προσέγγιση και αυτή η λύση είναι αναμφισβήτητα μια αριστερή απάντηση.
Όπως το περιγράφετε, νομίζω ότι μεταφερόμαστε στις αρχές του 70!
Έτσι είναι! Πιστεύω ότι σήμερα η Ελλάδα θυμίζει πολύ εκείνη την εποχή. Όπου όλοι ήταν εκτός παιχνιδιού και τον έλεγχο τον είχε μια μικρή μειοψηφία. Οι δάσκαλοι, οι καθηγητές, οι νέοι επιστήμονες, οι μικρομεσαίοι, σήμερα ασφυκτιούν. Ποιοι από αυτούς σήμερα μπορούν να κάνουν όνειρα για το μέλλον τους; Είναι λοιπόν όπως στα τέλη του 70. Τότε όμως ήρθε ο Ανδρέας και το ΠΑΣΟΚ και έφεραν την αλλαγή.
Σήμερα ποιος θάρθει;
Σήμερα πρέπει να ξανάρθει το ΠΑΣΟΚ με την πρόταση του για τη νέα αλλαγή που έχει ανάγκη η χώρα τον 21ο αιώνα.
Είστε παθιασμένη, δεν νιώθετε μελαγχολία με όσα γίνονται;
Ναι. Αλλά κυρίως νιώθω ανάγκη να το παλέψουμε και στο τέλος να μείνουμε όρθιοι και να μην συρθούμε στο φρικτό «ΟΛΟΙ ΙΔΙΟΙ ΕΙΝΑΙ». Δεν είμαστε όλοι ίδιοι και ήρθε η ώρα να το αποδείξουμε με τις θέσεις μας για τα δημόσια αγαθά, το σχολείο, το πανεπιστήμιο, το εθνικό σύστημα υγείας, με τις δεσμεύσεις μας για μια ριζική αναδιανομή. Ήρθε η ώρα των αριθμών και των δεσμεύσεων για το ΠΑΣΟΚ και πρέπει να είμαστε πολύ συγκεκριμένοι.
Ειλικρινά, πιστεύετε ότι η πολιτική σας κατεύθυνση πρέπει να είναι το εκλογικό μέτωπο με τον Συν;
Έχει σημασία η όλη συζήτηση να μην αναπαράγει ηττοπάθεια και μοιρολατρία. Η πλειοψηφικότητα του ΠΑΣΟΚ είναι μέρος της φυσιογνωμίας του και οφείλουμε να παλέψουμε για να την ξανακερδίσουμε. Ναι, λοιπόν, στις συνεργασίες, που θα μας κάνουν πιο δυνατούς, που θα κάνουν την κοινωνία μας πιο κερδισμένη, επειδή βασίζονται σε σύγκλιση ιδεών, στην απόφαση για μια κοινή προσπάθεια, και που δεν αποτελούν την αναγκαστική λύση μπροστά σε εκλογικά ποσοστά που υποχωρούν.
Γιατί μιλάει ο Πρόεδρος και πίσω του φαίνονται το πρόσωπα? Αυτό γίνεται στην Αμερική, αλλά εκεί είναι άλλο στυλ. Πιο ελαφρύ…
Αντιλαμβάνομαι τον ρόλο της επικοινωνίας σήμερα και την επίδραση της. Δεν είναι όμως η ουσία, δεν είναι αυτό η πολιτική και για το λόγο αυτό η σημασία της είναι περιορισμένη
Θα τελειώσετε καμιά φορά με τις εκλογές που κάνετε μεταξύ σας;
Η εκλογή των νέων οργάνων μετά το συνέδριό μας νομίζω ότι αποτελεί ένα τελευταίο στάδιο.
Το λέω διότι ψηφίζουμε συνεχώς ΠΑΣΟΚ εδώ και μήνες, αλλά μετά τις εκλογές!
Το θέμα είναι και για αυτό αγωνιζόμαστε όλοι, να ψηφίσετε ΠΑΣΟΚ στις επόμενες εκλογές.
Συμφωνείτε, το Πολιτικό σας Συμβούλιο να αποτελείται από στελέχη που δεν έχουν υπουργική θητεία;
Οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ με τα λάθη και τις παραλείψεις τους προσέφεραν πολλά στη χώρα μας. Το ΠΑΣΟΚ, σήμερα, έχει ανάγκη ένα ισχυρό και αξιόπιστο πολιτικό κέντρο. Ευχή όλων είναι η νέα αυτή απόφαση του Προέδρου να εξασφαλίσει στο κόμμα αυτό που όλοι συνομολογούν ότι χρειάζεται.
Θέλω να μου θέσετε ένα νέο όριο αποτυχίας. Ποια θα είναι για σας μια νέα αποτυχία; Οι ευρωεκλογές;
Ο κόσμος του ΠΑΣΟΚ δεν αντέχει τη συζήτηση για την επόμενη αποτυχία. Αγωνιά για τη νίκη και του την οφείλουμε.
Μπορείτε να μου πείτε τι ιδέα ήταν αυτή του Γιώργου με το "Keep Walking;" Και του απάντησε ο μεν Σκανδαλίδης "Κβο βάντις," ο -δε- Ευθυμίου "Ded man walking," δηλαδή η πορεία του μελλοθάνατου…
Μη δίνουμε τόση σημασία στις ατάκες. Το θέμα είναι να μιλήσουμε πέρα από τις ατάκες στον κόσμο και ο κόσμος να μας ακούσει με ενδιαφέρον και το ενδιαφέρον να το μετασχηματίσουμε σε εμπιστοσύνη, σε πίστη, σε όραμα για αλλαγή. Αυτό είναι το στοίχημα.
Θα το κερδίσετε Ή θα βλέπετε τον Τσίπρα να περνάει;
Είμαι εκ φύσεως μαχητική και αισιόδοξη και όλοι αυτοί οι πολίτες που με σταματούν στο δρόμο και με ρωτούν με αγωνία και προσδοκία για το ΠΑΣΟΚ απαιτούν να μην βλέπουμε τους άλλους να περνούν, αλλά να ξανανοίξουμε και πάλι νέους δρόμους για τη χώρα, τους ίδιους και τα παιδιά τους.
(Συνέντευξη της Μιλένας Αποστολάκη στον Απόστολο Διαμαντή για το "Έψιλον" της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας, 23-8-2008)
Τελείωσε το συνέδριο. Και τώρα θα ακολουθήσετε πορεία ανόδου;
Δεν υπάρχει ούτε ένας φίλος η ψηφοφόρος του ΠΑΣΟΚ που να μην προσδοκά την επιστροφή του ΠΑΣΟΚ στη δυναμική που είχε η παράταξη και στην πλειοψηφική της έκφραση. Όλα τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ αγωνιζόμαστε με όλες μας τις δυνάμεις για το στόχο αυτό, τόσο πριν το συνέδριο αλλά και από την επομένη του συνεδρίου που έχει ασφαλώς σημάνει για το ΠΑΣΟΚ την απαρχή ενός νέου κινήματος.
Πρώτη φορά βλέπω συνέδριο, όπου το κεντρικό πρόσωπο να είναι ο πρόεδρος άλλου κόμματος!
Η συγκυρία πολλές φορές αναδεικνύει «παράδοξα» και «πρωτότυπα». Πέρα όμως από τα στιγμιότυπα της επικαιρότητας για μένα κεντρικό πρόσωπο του συνεδρίου ήταν ο κάθε ένας από τις επτά περίπου χιλιάδες συνέδρους με την αυθεντική και γνήσια αγωνία του για το μέλλον της παράταξης και την προοπτική της.
Πως σας φαίνεται ο Αλέξης Τσίπρας;
Ένας νέος άνθρωπος, άφθαρτος, που βγήκε μέσα από τα κινήματα. Ασφαλώς η συζήτηση αυτή όμως εφάπτεται με την κρίση που υπάρχει στο ΠΑΣΟΚ. Εδώ βεβαίως θα πρέπει κανείς να αναγνωρίσει ότι ο ΣΥΝ δεν μίλησε για ανανέωση αλλά έκανε πράξη την ανανέωση και αυτό φαίνεται ότι η κοινωνία του το πιστώνει.
Κι εσείς κάνατε ανανέωση όμως, αλλά δεν έπιασε…
Εκ του αποτελέσματος φάνηκε ότι κάναμε λιγότερα απ’ όσα οι καιροί ζητούσαν.
Όλο για την αριστερά μιλάτε. Νομίζετε ότι αυτό είναι ένας καλός τρόπος να κερδίσετε τις εκλογές;
Στην Ελλάδα ολοένα και μεγαλύτερα τμήματα της κοινωνίας αισθάνονται αποκλεισμένα. Είναι παρίες ενός συστήματος που δεν τους συμπεριλαμβάνει. Είναι εκτός παιχνιδιού. Η ανασφάλεια που βιώνουν και οι ανάγκες τους δεν μπορεί παρά να είναι για το ΠΑΣΟΚ πυξίδα. Οφείλουμε γι’ αυτούς τους ανθρώπους να «ανοίξουμε και πάλι το παιχνίδι». Αυτή η προσέγγιση και αυτή η λύση είναι αναμφισβήτητα μια αριστερή απάντηση.
Όπως το περιγράφετε, νομίζω ότι μεταφερόμαστε στις αρχές του 70!
Έτσι είναι! Πιστεύω ότι σήμερα η Ελλάδα θυμίζει πολύ εκείνη την εποχή. Όπου όλοι ήταν εκτός παιχνιδιού και τον έλεγχο τον είχε μια μικρή μειοψηφία. Οι δάσκαλοι, οι καθηγητές, οι νέοι επιστήμονες, οι μικρομεσαίοι, σήμερα ασφυκτιούν. Ποιοι από αυτούς σήμερα μπορούν να κάνουν όνειρα για το μέλλον τους; Είναι λοιπόν όπως στα τέλη του 70. Τότε όμως ήρθε ο Ανδρέας και το ΠΑΣΟΚ και έφεραν την αλλαγή.
Σήμερα ποιος θάρθει;
Σήμερα πρέπει να ξανάρθει το ΠΑΣΟΚ με την πρόταση του για τη νέα αλλαγή που έχει ανάγκη η χώρα τον 21ο αιώνα.
Είστε παθιασμένη, δεν νιώθετε μελαγχολία με όσα γίνονται;
Ναι. Αλλά κυρίως νιώθω ανάγκη να το παλέψουμε και στο τέλος να μείνουμε όρθιοι και να μην συρθούμε στο φρικτό «ΟΛΟΙ ΙΔΙΟΙ ΕΙΝΑΙ». Δεν είμαστε όλοι ίδιοι και ήρθε η ώρα να το αποδείξουμε με τις θέσεις μας για τα δημόσια αγαθά, το σχολείο, το πανεπιστήμιο, το εθνικό σύστημα υγείας, με τις δεσμεύσεις μας για μια ριζική αναδιανομή. Ήρθε η ώρα των αριθμών και των δεσμεύσεων για το ΠΑΣΟΚ και πρέπει να είμαστε πολύ συγκεκριμένοι.
Ειλικρινά, πιστεύετε ότι η πολιτική σας κατεύθυνση πρέπει να είναι το εκλογικό μέτωπο με τον Συν;
Έχει σημασία η όλη συζήτηση να μην αναπαράγει ηττοπάθεια και μοιρολατρία. Η πλειοψηφικότητα του ΠΑΣΟΚ είναι μέρος της φυσιογνωμίας του και οφείλουμε να παλέψουμε για να την ξανακερδίσουμε. Ναι, λοιπόν, στις συνεργασίες, που θα μας κάνουν πιο δυνατούς, που θα κάνουν την κοινωνία μας πιο κερδισμένη, επειδή βασίζονται σε σύγκλιση ιδεών, στην απόφαση για μια κοινή προσπάθεια, και που δεν αποτελούν την αναγκαστική λύση μπροστά σε εκλογικά ποσοστά που υποχωρούν.
Γιατί μιλάει ο Πρόεδρος και πίσω του φαίνονται το πρόσωπα? Αυτό γίνεται στην Αμερική, αλλά εκεί είναι άλλο στυλ. Πιο ελαφρύ…
Αντιλαμβάνομαι τον ρόλο της επικοινωνίας σήμερα και την επίδραση της. Δεν είναι όμως η ουσία, δεν είναι αυτό η πολιτική και για το λόγο αυτό η σημασία της είναι περιορισμένη
Θα τελειώσετε καμιά φορά με τις εκλογές που κάνετε μεταξύ σας;
Η εκλογή των νέων οργάνων μετά το συνέδριό μας νομίζω ότι αποτελεί ένα τελευταίο στάδιο.
Το λέω διότι ψηφίζουμε συνεχώς ΠΑΣΟΚ εδώ και μήνες, αλλά μετά τις εκλογές!
Το θέμα είναι και για αυτό αγωνιζόμαστε όλοι, να ψηφίσετε ΠΑΣΟΚ στις επόμενες εκλογές.
Συμφωνείτε, το Πολιτικό σας Συμβούλιο να αποτελείται από στελέχη που δεν έχουν υπουργική θητεία;
Οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ με τα λάθη και τις παραλείψεις τους προσέφεραν πολλά στη χώρα μας. Το ΠΑΣΟΚ, σήμερα, έχει ανάγκη ένα ισχυρό και αξιόπιστο πολιτικό κέντρο. Ευχή όλων είναι η νέα αυτή απόφαση του Προέδρου να εξασφαλίσει στο κόμμα αυτό που όλοι συνομολογούν ότι χρειάζεται.
Θέλω να μου θέσετε ένα νέο όριο αποτυχίας. Ποια θα είναι για σας μια νέα αποτυχία; Οι ευρωεκλογές;
Ο κόσμος του ΠΑΣΟΚ δεν αντέχει τη συζήτηση για την επόμενη αποτυχία. Αγωνιά για τη νίκη και του την οφείλουμε.
Μπορείτε να μου πείτε τι ιδέα ήταν αυτή του Γιώργου με το "Keep Walking;" Και του απάντησε ο μεν Σκανδαλίδης "Κβο βάντις," ο -δε- Ευθυμίου "Ded man walking," δηλαδή η πορεία του μελλοθάνατου…
Μη δίνουμε τόση σημασία στις ατάκες. Το θέμα είναι να μιλήσουμε πέρα από τις ατάκες στον κόσμο και ο κόσμος να μας ακούσει με ενδιαφέρον και το ενδιαφέρον να το μετασχηματίσουμε σε εμπιστοσύνη, σε πίστη, σε όραμα για αλλαγή. Αυτό είναι το στοίχημα.
Θα το κερδίσετε Ή θα βλέπετε τον Τσίπρα να περνάει;
Είμαι εκ φύσεως μαχητική και αισιόδοξη και όλοι αυτοί οι πολίτες που με σταματούν στο δρόμο και με ρωτούν με αγωνία και προσδοκία για το ΠΑΣΟΚ απαιτούν να μην βλέπουμε τους άλλους να περνούν, αλλά να ξανανοίξουμε και πάλι νέους δρόμους για τη χώρα, τους ίδιους και τα παιδιά τους.
(Συνέντευξη της Μιλένας Αποστολάκη στον Απόστολο Διαμαντή για το "Έψιλον" της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας, 23-8-2008)
24 Μαρ 2008
Η κρίση και οι προοπτικές για το μέλλον
Είναι πράγματι βαθιά η κρίση που μαστίζει τη χώρα. Μια κρίση που σφραγίστηκε με τον πιο αρνητικό τρόπο, με τη βαριά πολιτική και εκλογική ήττα του ΠΑΣΟΚ στις 16 Σεπτεμβρίου. Γιατί χάθηκε η ευκαιρία σ' αυτή την κρίση που είναι πολύχρονη, δεν είναι κρίση των τελευταίων μηνών, να υπάρξει μια γενναία, μια ελπιδοφόρα πολιτική ανατροπή για τον τόπο.
Χάθηκε αυτή η ευκαιρία κι από τις 16 Σεπτεμβρίου και μετά αυτή η κρίση κλιμακώνεται από μια κυβέρνηση που βυθίζεται η ίδια καθημερινά από τη δυσοσμία των σκανδάλων που παράγει, από την αδιέξοδη πολιτική της, από την αντιλαϊκή πολιτική της που έχει συγκροτήσει ήδη πλατιά κοινωνικά μέτωπα.
Είμαστε όλοι παρόντες και παρούσες στους δρόμους μαζί με εκατοντάδες χιλιάδες εργαζομένους που διαδηλώνουν. Πέντε μήνες μόλις μετά την εκλογική της ήττα, αυτή η κυβέρνηση βρίσκεται σε πλήρη αναντιστοιχία με τη λαϊκή βούληση. Είναι μια εκρηκτική κοινωνική πραγματικότητα.
Την ίδια στιγμή, το ΠΑΣΟΚ που συγκροτεί ακόμα στη συνείδηση κάθε Έλληνα την μόνη εναλλακτική πρόταση εξουσίας, τη μόνη εναλλακτικά μάλιστα προοδευτική πρόταση εξουσίας, είναι και πάλι πίσω. Και αυτή η κρίση ταυτόχρονα με την κρίση του πολιτικού συστήματος συνολικά, την κρίση που μαστίζει τη χώρα, είναι μια κρίση που πρέπει όλους να μας απασχολήσει και να μας προβληματίσει.
Είναι μια κρίση που έχουμε χρέος να υπερβούμε άμεσα, γιατί ό,τι στην πολιτική χάνεται ως απόθεμα εμπιστοσύνης και κοινωνικής συμμαχίας, αναπληρώνεται πολύ δύσκολα, με πολύ κόπο και μετά από πολύ χρόνο. Πρέπει λοιπόν γρήγορα και άμεσα ν' ανατρέψουμε αυτό το έλλειμμα εμπιστοσύνης και το έλλειμμα ελπίδας που σήμερα γεννά το ΠΑΣΟΚ.
Και πρέπει να το κάνουμε συντρόφισσες και σύντροφοι, κοιτάζοντας και ερμηνεύοντας το σήμερα και με το βλέμμα μας στο αύριο. Όχι με το βλέμμα μας στο χθες. Η δαιμονοποίηση του παρελθόντος συντρόφισσες και σύντροφοι είναι αδιέξοδη. Κι έχει μεγάλη σημασία, ότι εσείς που δικαιούσασταν να την κάνετε αυτή τη δαιμονοποίηση του παρελθόντος γιατί δε συμμετείχατε σε τίποτα απ' ό,τι αρνητικά σηματοδότησε το κυβερνητικό παρελθόν του ΠΑΣΟΚ, δεν το κάνατε. Γιατί εσείς πονάτε την παράταξη, γιατί εσείς δίνετε, εξακολουθείτε και δίνετε τη μάχη στο καφενείο και δεν πληγώνετε την παράταξη.
Αυτή τη δαιμονοποίηση την έκαναν κατ' εξοχήν εκείνοι που δεν δικαιούνται δια να ομιλούν, πληγώνοντας την παράταξη καθημερινά. Όλοι εμείς λοιπόν εδώ που δεν πληγώνουμε την παράταξη, που αναλαμβάνουμε τη συλλογική ευθύνη γιατί μας ανήκει, πρέπει σήμερα να μιλήσουμε με τα μάτια στραμμένα στο μέλλον.
Πρέπει να δούμε ότι η χώρα έχει γυρίσει στο παρελθόν. Θυμίζει τα τέλη της δεκαετίας του '70, όταν τα πιο πλατιά κοινωνικά στρώματα είχαν συμπιεστεί τόσο πολύ και αισθάνονταν ότι το παιχνίδι δεν τους συμπεριλαμβάνει, ότι είναι έξω απ' όλα, στο κοινωνικό, στο οικονομικό, στο πολιτικό γίγνεσθαι. Και ήρθε ο Ανδρέας Παπανδρέου με το όραμα της αλλαγής να δώσει φτερά στις ελπίδες τους και να τους μετατρέψει από παρείες σε πρωταγωνιστές.
Οι συνθήκες, συντρόφισσες και σύντροφοι είναι όμοιες, είναι ίδιες. Αυτά τα μεσοστρώματα, αυτή η μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία είναι και πάλι στην απ' έξω, είναι συμπιεσμένη και αποκλεισμένη. Και ζητά με πάθος, ζητά διαμαρτυρόμενη αλλά με πάθος και ξεκάθαρο τρόπο, ζητά απάντηση στις ανάγκες της. Ζητά ξεκάθαρο πολιτικό στίγμα. Ζητά δηλαδή προτάσεις που δε θα είναι ουδέτερες, που θα έχουν πρόσημο, θα έχουν συγκεκριμένη ιδεολογική κατεύθυνση και περιεχόμενο.
Η κοινωνία διψά πάλι για αλλαγή συντρόφισσες και σύντροφοι, όχι για διαχειριστική εναλλαγή στην εξουσία αλλά για πραγματική αλλαγή. Όπως διψάει και για ανανέωση. Αλλά όχι για ανανέωση στα λόγια. Όχι για ανανέωση ως ευχολόγιο, όχι για δειγματοληπτική ανανέωση. Αλλά για εκείνη την ανανέωση που σηματοδοτεί την μετατόπιση της χώρας από την εποχή της μεταπολίτευσης και το κάδρο της μεταπολίτευσης στην εποχή του 21ου αιώνα και το κάδρο του 21ου αιώνα.
Αυτή την ανανέωση θέλει η ελληνική κοινωνία. Και το δείχνει μ' έναν πολύ ξεκάθαρο και ηχηρό τρόπο σε όλες τις μετρήσεις. Η ελληνική κοινωνία θέλει επίσης να μιλήσουμε με πάρα πολύ ξεκάθαρο τρόπο, με στίγμα δηλαδή για την έννοια του δημόσιου αγαθού συντρόφισσες και σύντροφοι.
Και εδώ ήρθε για το ΠΑΣΟΚ η ώρα των αριθμών και των δεσμεύσεων. Η αναδιανομή συντρόφισσες και σύντροφοι, που είναι χρέος για το ΠΑΣΟΚ, δεν μπορεί να είναι μια ουδέτερη πολιτική εξαγγελία, γιατί εδώ που φτάσαμε, για αναδιανομή μιλά και ο Καραμανλής, για αναδιανομή τολμά ακόμα και μιλάει και ο Αλογοσκούφης.
Ήρθε η ώρα της συγκεκριμένης αναδιανομής. Με αριθμούς και με δεσμεύσεις. Ήρθε η ώρα να ξανακοιτάξουμε στα μάτια τον δημόσιο υπάλληλο, τον καθηγητή, το δάσκαλο, και να τους μιλήσουμε για το ρόλο τους μέσα στην ελληνική οικονομία και μέσα στην ελληνική κοινωνία.
Ήρθε η ώρα να ξανακοιτάξουμε στα μάτια τον πολίτη και να του μιλήσουμε για το δημόσιο σχολείο και το δημόσιο νοσοκομείο που σήμερα, αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, δεν υπάρχουν στην υπηρεσία του.
Ήρθε η ώρα να ξανακοιτάξουμε το γιατρό που τελείωσε μετά από 10 χρόνια σπουδές, είναι άνεργος και πηγαίνει και παίρνει το επίδομα από το Ταμείο Ανεργίας και να του ξαναμιλήσουμε για το όραμά μας, για το Εθνικό Σύστημα Υγείας, να του πούμε ότι τον συμπεριλαμβάνει αυτό το όραμα, και να του δώσουμε μια προοπτική για τη ζωή του. Γιατί σήμερα οι άνθρωποι αυτοί δεν έχουν προοπτική.
Πρέπει λοιπόν συντρόφισσες και σύντροφοι, στα μεσαία στρώματα το ΠΑΣΟΚ να δώσει προοπτική επιστροφής του στο κοινωνικοοικονομικό γίγνεσθαι. Πρέπει το σχέδιό μας για τη χώρα να τους περιλαμβάνει στα κέρδη απ' αυτή τη μεγάλη προσπάθεια στην οποία συμμετέχουν. Όλα αυτά μπορούν ν' αποτελέσουν το κοινό μας όραμα. Το κοινό μας όραμα με μια μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία που καταγράφει με έντονο τρόπο τη διαμαρτυρία της στις μετρήσεις της κοινής γνώμης και που αποτελεί σάρκα από τη σάρκα μας, κομμάτι της δύναμής μας.
Αυτοί οι άνθρωποι που διαμαρτύρονται συντρόφισσες και σύντροφοι, δεν φεύγουν από το ΠΑΣΟΚ παρασυρόμενοι από ένα life style. Δεν πρέπει να τους αντιμετωπίσουμε υποτιμώντας μ' αυτό τον τρόπο την αγωνία τους.
Αυτοί οι άνθρωποι που διαμαρτύρονται, που φεύγουν, που αναχωρούν και που είναι στο χέρι μας να τους ξανακερδίσουμε, μας ζητάνε να τους ξαναπροσφέρουμε μια ασπίδα κοινωνικής προστασίας, να τους ξαναπροσφέρουμε όραμα, ελπίδα, προοπτική. Να νιώσουν ότι το ΠΑΣΟΚ είναι μαζί τους και απέναντι σε κάποιους άλλους.
Ένα κοινό όραμα είναι αυτό, που το ΠΑΣΟΚ μπορεί και πρέπει να εκφράσει πλειοψηφικά χωρίς να αρνιέται την ίδια του την υπόσταση. Γιατί αν το αρνηθούμε αυτό είναι σα να αρνιόμαστε την ίδια μας τη φυσιογνωμία.
Συντρόφισσες και σύντροφοι, τα διάφορα σενάρια που αφορούν τη συγκυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, είτε με τη Νέα Δημοκρατία είτε με δυνάμεις της ευρύτερης Αριστεράς, παρ' ότι έχουν διαφορετική αφετηρία, πλήττουν και τα δυο με τον ίδιο τρόπο το ΠΑΣΟΚ γιατί συμβάλλουν στην αναίρεση της πλειοψηφικότητάς του.
Αν σε ό,τι αφορά το σενάριο της δεξιάς συγκυβέρνησης έχουμε ένα τεράστιο πολιτικό και ηθικό επιχείρημα, αν αυτό το περιβόητο «όλοι ίδιοι είναι», δεν μπορεί να μας επιτρέπει ούτε θεωρητικά να μπαίνουμε σ' αυτή τη συζήτηση, στο άλλο σενάριο, το σενάριο μιας πλατιάς αριστερής προοδευτικής κυβερνητικής συμμαχίας, θα πρέπει να μιλήσουμε με ειλικρίνεια και να πούμε το εξής: Αν το ΠΑΣΟΚ σήμερα συρόμενο από τις αρνητικές γι αυτό δημοσκοπήσεις έρχεται ηττοπαθώς και μοιρολατρικά να πει ότι βρισκόμαστε στο τέλος του πολιτικού μας κύκλου, του πολιτικού μας συστήματος και άρα πρέπει να έχουμε μια επιλογή διαφορετική, είναι και πάλι σα ν' αρνιόμαστε τη φυσιογνωμία της παράταξης.
Το ΠΑΣΟΚ γεννήθηκε ως κόμμα παράταξη, ως μια μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία, μια ομπρέλλα που δημιουργεί ρεύμα κοινωνικό, πολιτικό, πλειοψηφικό, δεν έχουμε δικαίωμα ν' αρνηθούμε αυτή μας την ευθύνη απέναντι σε έναν κόσμο που μπορεί σήμερα να διαμαρτύρεται, που μπορεί προσωρινά ν' αναχωρεί, αλλά εμάς περιμένει, εμάς δοκίμασε, εμάς απέρριψε, αλλά εξακολουθεί να ελπίζει σ' εμάς.
Και όσο εμείς απέναντι στη σημερινή κατάσταση σκύβουμε το κεφάλι και του λέμε ότι μπορεί ν' άλλαξαν τα πράγματα, άρα να ξαναονειρευτεί ένα μικρότερο ΠΑΣΟΚ , αρνιόμαστε να πάρουμε την ευθύνη στα χέρια μας, την ευθύνη που μας αναλογεί.
Η ευθύνη μας είναι ένα μεγάλο ΠΑΣΟΚ, ένα πλειοψηφικό ΠΑΣΟΚ, ένα ΠΑΣΟΚ που μπορεί και εμπνέει. Ένα ΠΑΣΟΚ που συγκροτεί την κυβέρνηση της πολιτικής σταθερότητας του αύριο για να κάνει πράξη την πολιτική αλλαγή που και πάλι έχει ο τόπος ανάγκη, όπως την είχε το 1981.
Χάθηκε αυτή η ευκαιρία κι από τις 16 Σεπτεμβρίου και μετά αυτή η κρίση κλιμακώνεται από μια κυβέρνηση που βυθίζεται η ίδια καθημερινά από τη δυσοσμία των σκανδάλων που παράγει, από την αδιέξοδη πολιτική της, από την αντιλαϊκή πολιτική της που έχει συγκροτήσει ήδη πλατιά κοινωνικά μέτωπα.
Είμαστε όλοι παρόντες και παρούσες στους δρόμους μαζί με εκατοντάδες χιλιάδες εργαζομένους που διαδηλώνουν. Πέντε μήνες μόλις μετά την εκλογική της ήττα, αυτή η κυβέρνηση βρίσκεται σε πλήρη αναντιστοιχία με τη λαϊκή βούληση. Είναι μια εκρηκτική κοινωνική πραγματικότητα.
Την ίδια στιγμή, το ΠΑΣΟΚ που συγκροτεί ακόμα στη συνείδηση κάθε Έλληνα την μόνη εναλλακτική πρόταση εξουσίας, τη μόνη εναλλακτικά μάλιστα προοδευτική πρόταση εξουσίας, είναι και πάλι πίσω. Και αυτή η κρίση ταυτόχρονα με την κρίση του πολιτικού συστήματος συνολικά, την κρίση που μαστίζει τη χώρα, είναι μια κρίση που πρέπει όλους να μας απασχολήσει και να μας προβληματίσει.
Είναι μια κρίση που έχουμε χρέος να υπερβούμε άμεσα, γιατί ό,τι στην πολιτική χάνεται ως απόθεμα εμπιστοσύνης και κοινωνικής συμμαχίας, αναπληρώνεται πολύ δύσκολα, με πολύ κόπο και μετά από πολύ χρόνο. Πρέπει λοιπόν γρήγορα και άμεσα ν' ανατρέψουμε αυτό το έλλειμμα εμπιστοσύνης και το έλλειμμα ελπίδας που σήμερα γεννά το ΠΑΣΟΚ.
Και πρέπει να το κάνουμε συντρόφισσες και σύντροφοι, κοιτάζοντας και ερμηνεύοντας το σήμερα και με το βλέμμα μας στο αύριο. Όχι με το βλέμμα μας στο χθες. Η δαιμονοποίηση του παρελθόντος συντρόφισσες και σύντροφοι είναι αδιέξοδη. Κι έχει μεγάλη σημασία, ότι εσείς που δικαιούσασταν να την κάνετε αυτή τη δαιμονοποίηση του παρελθόντος γιατί δε συμμετείχατε σε τίποτα απ' ό,τι αρνητικά σηματοδότησε το κυβερνητικό παρελθόν του ΠΑΣΟΚ, δεν το κάνατε. Γιατί εσείς πονάτε την παράταξη, γιατί εσείς δίνετε, εξακολουθείτε και δίνετε τη μάχη στο καφενείο και δεν πληγώνετε την παράταξη.
Αυτή τη δαιμονοποίηση την έκαναν κατ' εξοχήν εκείνοι που δεν δικαιούνται δια να ομιλούν, πληγώνοντας την παράταξη καθημερινά. Όλοι εμείς λοιπόν εδώ που δεν πληγώνουμε την παράταξη, που αναλαμβάνουμε τη συλλογική ευθύνη γιατί μας ανήκει, πρέπει σήμερα να μιλήσουμε με τα μάτια στραμμένα στο μέλλον.
Πρέπει να δούμε ότι η χώρα έχει γυρίσει στο παρελθόν. Θυμίζει τα τέλη της δεκαετίας του '70, όταν τα πιο πλατιά κοινωνικά στρώματα είχαν συμπιεστεί τόσο πολύ και αισθάνονταν ότι το παιχνίδι δεν τους συμπεριλαμβάνει, ότι είναι έξω απ' όλα, στο κοινωνικό, στο οικονομικό, στο πολιτικό γίγνεσθαι. Και ήρθε ο Ανδρέας Παπανδρέου με το όραμα της αλλαγής να δώσει φτερά στις ελπίδες τους και να τους μετατρέψει από παρείες σε πρωταγωνιστές.
Οι συνθήκες, συντρόφισσες και σύντροφοι είναι όμοιες, είναι ίδιες. Αυτά τα μεσοστρώματα, αυτή η μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία είναι και πάλι στην απ' έξω, είναι συμπιεσμένη και αποκλεισμένη. Και ζητά με πάθος, ζητά διαμαρτυρόμενη αλλά με πάθος και ξεκάθαρο τρόπο, ζητά απάντηση στις ανάγκες της. Ζητά ξεκάθαρο πολιτικό στίγμα. Ζητά δηλαδή προτάσεις που δε θα είναι ουδέτερες, που θα έχουν πρόσημο, θα έχουν συγκεκριμένη ιδεολογική κατεύθυνση και περιεχόμενο.
Η κοινωνία διψά πάλι για αλλαγή συντρόφισσες και σύντροφοι, όχι για διαχειριστική εναλλαγή στην εξουσία αλλά για πραγματική αλλαγή. Όπως διψάει και για ανανέωση. Αλλά όχι για ανανέωση στα λόγια. Όχι για ανανέωση ως ευχολόγιο, όχι για δειγματοληπτική ανανέωση. Αλλά για εκείνη την ανανέωση που σηματοδοτεί την μετατόπιση της χώρας από την εποχή της μεταπολίτευσης και το κάδρο της μεταπολίτευσης στην εποχή του 21ου αιώνα και το κάδρο του 21ου αιώνα.
Αυτή την ανανέωση θέλει η ελληνική κοινωνία. Και το δείχνει μ' έναν πολύ ξεκάθαρο και ηχηρό τρόπο σε όλες τις μετρήσεις. Η ελληνική κοινωνία θέλει επίσης να μιλήσουμε με πάρα πολύ ξεκάθαρο τρόπο, με στίγμα δηλαδή για την έννοια του δημόσιου αγαθού συντρόφισσες και σύντροφοι.
Και εδώ ήρθε για το ΠΑΣΟΚ η ώρα των αριθμών και των δεσμεύσεων. Η αναδιανομή συντρόφισσες και σύντροφοι, που είναι χρέος για το ΠΑΣΟΚ, δεν μπορεί να είναι μια ουδέτερη πολιτική εξαγγελία, γιατί εδώ που φτάσαμε, για αναδιανομή μιλά και ο Καραμανλής, για αναδιανομή τολμά ακόμα και μιλάει και ο Αλογοσκούφης.
Ήρθε η ώρα της συγκεκριμένης αναδιανομής. Με αριθμούς και με δεσμεύσεις. Ήρθε η ώρα να ξανακοιτάξουμε στα μάτια τον δημόσιο υπάλληλο, τον καθηγητή, το δάσκαλο, και να τους μιλήσουμε για το ρόλο τους μέσα στην ελληνική οικονομία και μέσα στην ελληνική κοινωνία.
Ήρθε η ώρα να ξανακοιτάξουμε στα μάτια τον πολίτη και να του μιλήσουμε για το δημόσιο σχολείο και το δημόσιο νοσοκομείο που σήμερα, αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, δεν υπάρχουν στην υπηρεσία του.
Ήρθε η ώρα να ξανακοιτάξουμε το γιατρό που τελείωσε μετά από 10 χρόνια σπουδές, είναι άνεργος και πηγαίνει και παίρνει το επίδομα από το Ταμείο Ανεργίας και να του ξαναμιλήσουμε για το όραμά μας, για το Εθνικό Σύστημα Υγείας, να του πούμε ότι τον συμπεριλαμβάνει αυτό το όραμα, και να του δώσουμε μια προοπτική για τη ζωή του. Γιατί σήμερα οι άνθρωποι αυτοί δεν έχουν προοπτική.
Πρέπει λοιπόν συντρόφισσες και σύντροφοι, στα μεσαία στρώματα το ΠΑΣΟΚ να δώσει προοπτική επιστροφής του στο κοινωνικοοικονομικό γίγνεσθαι. Πρέπει το σχέδιό μας για τη χώρα να τους περιλαμβάνει στα κέρδη απ' αυτή τη μεγάλη προσπάθεια στην οποία συμμετέχουν. Όλα αυτά μπορούν ν' αποτελέσουν το κοινό μας όραμα. Το κοινό μας όραμα με μια μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία που καταγράφει με έντονο τρόπο τη διαμαρτυρία της στις μετρήσεις της κοινής γνώμης και που αποτελεί σάρκα από τη σάρκα μας, κομμάτι της δύναμής μας.
Αυτοί οι άνθρωποι που διαμαρτύρονται συντρόφισσες και σύντροφοι, δεν φεύγουν από το ΠΑΣΟΚ παρασυρόμενοι από ένα life style. Δεν πρέπει να τους αντιμετωπίσουμε υποτιμώντας μ' αυτό τον τρόπο την αγωνία τους.
Αυτοί οι άνθρωποι που διαμαρτύρονται, που φεύγουν, που αναχωρούν και που είναι στο χέρι μας να τους ξανακερδίσουμε, μας ζητάνε να τους ξαναπροσφέρουμε μια ασπίδα κοινωνικής προστασίας, να τους ξαναπροσφέρουμε όραμα, ελπίδα, προοπτική. Να νιώσουν ότι το ΠΑΣΟΚ είναι μαζί τους και απέναντι σε κάποιους άλλους.
Ένα κοινό όραμα είναι αυτό, που το ΠΑΣΟΚ μπορεί και πρέπει να εκφράσει πλειοψηφικά χωρίς να αρνιέται την ίδια του την υπόσταση. Γιατί αν το αρνηθούμε αυτό είναι σα να αρνιόμαστε την ίδια μας τη φυσιογνωμία.
Συντρόφισσες και σύντροφοι, τα διάφορα σενάρια που αφορούν τη συγκυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, είτε με τη Νέα Δημοκρατία είτε με δυνάμεις της ευρύτερης Αριστεράς, παρ' ότι έχουν διαφορετική αφετηρία, πλήττουν και τα δυο με τον ίδιο τρόπο το ΠΑΣΟΚ γιατί συμβάλλουν στην αναίρεση της πλειοψηφικότητάς του.
Αν σε ό,τι αφορά το σενάριο της δεξιάς συγκυβέρνησης έχουμε ένα τεράστιο πολιτικό και ηθικό επιχείρημα, αν αυτό το περιβόητο «όλοι ίδιοι είναι», δεν μπορεί να μας επιτρέπει ούτε θεωρητικά να μπαίνουμε σ' αυτή τη συζήτηση, στο άλλο σενάριο, το σενάριο μιας πλατιάς αριστερής προοδευτικής κυβερνητικής συμμαχίας, θα πρέπει να μιλήσουμε με ειλικρίνεια και να πούμε το εξής: Αν το ΠΑΣΟΚ σήμερα συρόμενο από τις αρνητικές γι αυτό δημοσκοπήσεις έρχεται ηττοπαθώς και μοιρολατρικά να πει ότι βρισκόμαστε στο τέλος του πολιτικού μας κύκλου, του πολιτικού μας συστήματος και άρα πρέπει να έχουμε μια επιλογή διαφορετική, είναι και πάλι σα ν' αρνιόμαστε τη φυσιογνωμία της παράταξης.
Το ΠΑΣΟΚ γεννήθηκε ως κόμμα παράταξη, ως μια μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία, μια ομπρέλλα που δημιουργεί ρεύμα κοινωνικό, πολιτικό, πλειοψηφικό, δεν έχουμε δικαίωμα ν' αρνηθούμε αυτή μας την ευθύνη απέναντι σε έναν κόσμο που μπορεί σήμερα να διαμαρτύρεται, που μπορεί προσωρινά ν' αναχωρεί, αλλά εμάς περιμένει, εμάς δοκίμασε, εμάς απέρριψε, αλλά εξακολουθεί να ελπίζει σ' εμάς.
Και όσο εμείς απέναντι στη σημερινή κατάσταση σκύβουμε το κεφάλι και του λέμε ότι μπορεί ν' άλλαξαν τα πράγματα, άρα να ξαναονειρευτεί ένα μικρότερο ΠΑΣΟΚ , αρνιόμαστε να πάρουμε την ευθύνη στα χέρια μας, την ευθύνη που μας αναλογεί.
Η ευθύνη μας είναι ένα μεγάλο ΠΑΣΟΚ, ένα πλειοψηφικό ΠΑΣΟΚ, ένα ΠΑΣΟΚ που μπορεί και εμπνέει. Ένα ΠΑΣΟΚ που συγκροτεί την κυβέρνηση της πολιτικής σταθερότητας του αύριο για να κάνει πράξη την πολιτική αλλαγή που και πάλι έχει ο τόπος ανάγκη, όπως την είχε το 1981.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)