Σχετικά με τη δήλωση Μάριο Μόντι για τη μόνιμη εργασία

Δεν ξέρω πόσο μονότονη και ανιαρή βρίσκει ο Ιταλός Πρωθυπουργός και ισόβιος Γερουσιαστής Μάριο Μόντι την μόνιμη εργασία. Είναι βέβαιο όμως ότι οι νέοι στην Ιταλία, όπου τα ποσοστά ανεργίας στις ηλικίες από 15 έως 24 ετών φτάνουν στο 31%, έχουν ριζικά διαφορετική γνώμη την οποία σχημάτισαν μέσα σε εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες αναζήτησης εργασίας που προφανώς ο κ. Μόντι δεν αντιμετώπισε ποτέ στην ζωή του. Απόλυτα κατανοητή και δικαιολογημένη λοιπόν η οργισμένη αντίδραση που προκάλεσε η δήλωση αυτή σε χιλιάδες νέους, οι οποίοι μέσω του Διαδικτύου καλούσαν τον Ιταλό Πρωθυπουργό να τους απαντήσει αν αντιλαμβάνεται τη διαρκή αλλαγή εργασίας «με κακοπληρωμένες θέσεις και με τριμηνιαίες συμβάσεις μέχρι τα πενήντα τους χρόνια».

Η δήλωση του Μάριο Μόντι δεν αποτελεί λεκτικό ολίσθημα αλλά αντανακλά τις πεποιθήσεις του με τρόπο βεβαίως που προσβάλει τον αγώνα που δίνουν καθημερινά χιλιάδες νέοι για να εξασφαλίσουν ή να διατηρήσουν μια θέση εργασίας και να αποφύγουν τη μετανάστευση. Όλα αυτά μάλιστα σε συνθήκες απόλυτης αβεβαιότητας και συνεχούς υποβάθμισης μισθών και εργασιακών σχέσεων.

Πέρα από την προσβολή αυτή, η δήλωση του κ. Μόντι έχει μια εξαιρετικά ανησυχητική διάσταση. Αναδεικνύει τη φιλοσοφία με την οποία αρκετοί προσεγγίζουν τη συζήτηση για τις μεταρρύθμισεις στην αγορά εργασία και τις υπόλοιπες διαρθρωτικές αλλαγές, που απαιτούνται, ώστε να αναταχθούν οι ευρωπαϊκές οικονομίες και να επιστρέψουν σε τροχιά ανάπτυξης. Όλα αυτά, όταν η ελληνική εμπειρία και πραγματικότητα έχει αποδείξει με τον πλέον τραγικό τρόπο ότι η εμμονή σε συνταγές λιτότητας που έχουν στο επίκεντρό τους τους μισθούς και την ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, όχι μόνο δεν κατάφεραν να αποφέρουν τα προσδοκώμενα αποτελέσματα σε επίπεδο ανταγωνιστικότητας και ανεργίας αλλά αντίθετα οδήγησαν σε μεγαλύτερη ύφεση και ανεργία.

Τόσο στην Ιταλία όσο και στην Ελλάδα η πρωτόγνωρη κρίση που έπληξε τις δύο χώρες δημιούργησε ένα σοβαρό ρήγμα εμπιστοσύνης μεταξύ πολιτών και πολιτικών και οδήγησε στην πεποίθηση ότι οι τεχνοκράτες μπορούν να πετύχουν εκεί που απέτυχαν οι εκλεγμένοι. Συμπεριφορές όπως αυτή του κ. Μόντι ανατρέπουν με ηχηρό τρόπο αυτήν την αντίληψη και επιβεβαιώνουν για άλλη μια φορά ότι σε περιόδους κρίσης μόνο η πολιτική μπορεί να δώσει απαντήσεις.

Σχέδια επί χάρτου

Tο 2012 εκτιμάται ότι η ελληνική οικονομία θα βρίσκεται σε ύφεση για πέμπτη συνεχή χρονιά και ότι η ανεργία θα φτάσει το εφιαλτικό ποσοστό του 17,1%. Μέσα σε αυτό στο ζοφερό περιβάλλον, η ανακοίνωση εχθές στη Βουλή του Υπουργού Περιβάλλοντος και της ηγεσίας του Ταμείου Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας και της Ελληνικόν Α.Ε. ότι ξεκινά αύριο η πρώτη φάση της προκήρυξης του μεγάλου αναπτυξιακού έργου για την αξιοποίηση του «Ελληνικού» κόστους 5 δις ευρώ το οποίο αναμένεται να τονώσει σημαντικά την αγορά εργασίας σε βάθος χρόνου, αποτελεί μια θετική είδηση για την ανάταξη της οικονομίας και την αναβάθμιση του αττικού αστικού ιστού, αρκεί βεβαίως να μην έχει την τύχη των προηγούμενων προσπαθειών.

Δυστυχώς όμως δεν ισχύει το ίδιο για μια δεύτερη είδηση που βγήκε από τη χθεσινή συζήτηση. Αναφέρομαι στη αποκάλυψη του Υπουργού Περιβάλλοντος ότι ο διεθνούς φήμης Ισπανός αρχιτέκτονας-πολεοδόμος Χοσέ Αθεμπίγιο αμείφθηκε για την εκπόνηση της μελέτης του για το «Ελληνικό» με το ποσό των 180.000 ευρώ, παρά το γεγονός ότι είχε επισήμως ανακοινωθεί ότι θα προσέφερε τις καλές του υπηρεσίες αμισθί.

Αδυνατώ να κατανοήσω τη σκοπιμότητα της παραπληροφόρησης που επιχειρήθηκε γύρω από το θέμα αυτό διότι θεωρώ απόλυτα θεμιτό και δίκαιο να αμείβεται κάποιος για τη δουλειά και τις υπηρεσίες που προσφέρει. Πόσο μάλλον όταν πρόκειται για υπηρεσίες που φέρουν τη σφραγίδα μιας καταξιωμένης και διεθνώς αναγνωρισμένης προσωπικότητας όπως αυτής του κ. Αθεμπίγιο που μπορεί να προσδώσει μεγάλη προστιθέμενη αξία στο έργο. Το ζήτημα όμως που ανακύπτει από την υπόθεση αυτή δεν είναι μόνο ηθικό αλλά και βαθύτατα ουσιαστικό. Από τη στιγμή που η μελέτη πληρώθηκε με δημόσιο χρήμα, το ερώτημα που πρέπει απαραιτήτως να απαντηθεί είναι πως αυτή θα αξιοποιηθεί στο πλαίσιο της διαδικασίας που περιέγραψε εχθές ο Υπουργός.

Εχθές ο Υπουργός περιορίστηκε να χαρακτηρίσει τη μελέτη αυτή χρήσιμη. Καμία αντίρρηση. Πρέπει όμως να μας εξηγήσει σε τι ακριβώς θα είναι χρήσιμη και ποια θα είναι η συγκεκριμένη πρακτική της εφαρμογή, διαφορετικά πολύ φοβούμαι ότι τα σχέδια του περίφημου ισπανού αρχιτέκτονα θα παραμείνουν «επί χάρτου» και τα χρήματα για τη μελέτη θα πάνε στο βρόντο. Δεν νομίζω ότι στη φάση που διανύουμε έχουμε την πολυτέλεια αυτή…

Επιστολή Μιλένας Αποστολάκη προς τον Πρωθυπουργό και Πρόεδρο του ΠΑ.ΣΟ.Κ

Αθήνα, 1 Νοεμβρίου 2011

Προς:
τον Πρωθυπουργό και Πρόεδρο του ΠΑ.ΣΟ.Κ.
κ. Γιώργο Α. Παπανδρέου


Κύριε Πρόεδρε,

Η κρίση στο εσωτερικό της χώρας έχει πάρει ανεξέλεγκτες διαστάσεις και απειλεί τη συνοχή της ελληνικής κοινωνίας. Σήμερα μετά την ένταξη της χώρας στο μηχανισμό διάσωσης τον Μάιο του 2010 και παρά την ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος Δημοσιονομικής Προσαρμογής 2011-2015, εσχάτως του εφαρμοστικού του νόμου για το ενιαίο μισθολόγιο-βαθμολόγιο και την εργασιακή εφεδρεία καθώς και σειράς άλλων νόμων με τους οποίους οριζόντιες περικοπές οδήγησαν σε πρωτόγνωρη συρρίκνωση το εισόδημα εκατομμυρίων συμπολιτών μας, η διαδικασία προσαρμογής της ελληνικής οικονομίας είναι ανεπιτυχής. Οι στόχοι του προγράμματος δεν επιτυγχάνονται. Η νομοθετική υπερπαραγωγή αδυνατεί να μετουσιωθεί στις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις και η στόχευση των κυβερνητικών πολιτικών εξαντλείται στα συνήθη «υποζύγια» αδυνατώντας να θωρακίσει τα μέτρα που λαμβάνονται με όρους κοινωνικής δικαιοσύνης. Την ίδια στιγμή απουσιάζει μια ολοκληρωμένη και συγκροτημένη πολιτική ανάπτυξης που θα απελευθερώσει δυνάμεις και θα μας σώσει από το τέρας της ύφεσης. Η μέχρι σήμερα επιδίωξη της αναγκαίας για την αντιμετώπιση της κρίσης συναίνεσης δεν επετεύχθη και υπό τις παρούσες συνθήκες η ρητορική επίκλησή της αποτελεί κενό γράμμα. Εκτός όμως από τις πολιτικές συμμαχίες που δεν μπορέσαμε να συνάψουμε αποτύχαμε να συνάψουμε και ένα minimum συμμαχιών με εκείνες τις κοινωνικές δυνάμεις που κατανοώντας την κρισιμότητα των γεγονότων και την αναγκαιότητα για μεταρρυθμίσεις και ανατροπές θα συμπορεύονταν μαζί μας και αυτή τους η συμπόρευση θα αποτελούσε την αναγκαία και ικανή συνθήκη για την επιτυχία του πολιτικού μας εγχειρήματος. Είναι κοινός τόπος ότι έχει βαθμιαία επέλθει απονομιμοποίηση της σημερινής πολιτικής τάξης.Η τιτάνια προσπάθεια που απαιτείται για την έξοδο από την κρίση έχει ανάγκη από εθνική απήχηση και κοινωνική στήριξη.Αντ’ αυτών, όπως ανακοινώσατε χθες, αποφασίσατε τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος στις αρχές του επόμενου έτους με αντικείμενο τη νέα δανειακή σύμβαση όπως αυτή θα διατυπωθεί με βάση τη συμφωνία του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου της 26ης Οκτωβρίου.Όπως είχα την ευκαιρία να πω κατά τη συζήτηση του σχετικού σχεδίου νόμου στην αρμόδια Διαρκή Επιτροπή της Βουλής το δημοψήφισμα αποτελεί μια βαθειά διχαστική διαδικασία. Συμπυκνώνεται σε μονοσήμαντα ερωτήματα, τα οποία απαντώνται με ένα ναι ή ένα όχι διαιρώντας το λαό. Στην ίδια συνεδρίαση είπα ότι είναι ανεπίτρεπτο να χρησιμοποιούνται οι θεσμοί ως εργαλεία προκειμένου να επιδιωχθούν σκοπιμότητες.Παραμένοντας συνεπής με τις απόψεις μου αυτές, θέλω να εκφράσω την κατηγορηματική διαφωνία μου με αυτήν την πρωτοβουλία της Κυβέρνησης.Ψήφισα σειρά νομοσχεδίων γνωρίζοντας ότι δεν εκφράζω τη βούληση των πολιτών που με εξέλεξαν, αξιολογώντας ως πρώτιστο καθήκον μου την αποφυγή της χρεοκοπίας και της επακόλουθης στάσης πληρωμών.Τούτη τη στιγμή εκπροσωπώντας ως βουλευτής σύμφωνα με το Σύνταγμα το Έθνος έχω χρέος να αντισταθώ σε αυτή τη λαθεμένη πολιτική επιλογή που διχάζει επιχειρώντας ανεπίτρεπτα να υποκαταστήσει τη λαϊκή εντολή και την ίδια στιγμή απειλεί τη βιωσιμότητα της χώρας Οι στιγμές είναι κρίσιμες και οι πολίτες έχουν ανάγκη να εκπροσωπούνται από βουλευτές που εξέλεξαν.Για το λόγο αυτό δεν παραιτούμαι από την εντολή που μου έδωσαν οι συμπολίτες μου αλλά ανεξαρτητοποιούμαι αποχωρώντας από τη Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ.


Με τιμή,
Μιλένα Αποστολάκη

Επιστολή Μιλένας Αποστολάκη προς τον Πρόεδρο της Βουλής των Ελλήνων

Αθήνα, 1 Νοεμβρίου 2011
Προς:
τον Πρόεδρο της Βουλής των Ελλήνων
κ Φίλιππο Πετσάλνικο

Κύριε Πρόεδρε,

Η κρίση στο εσωτερικό της χώρας έχει πάρει ανεξέλεγκτες διαστάσεις και απειλεί τη συνοχή της ελληνικής κοινωνίας. Σήμερα μετά την ένταξη της χώρας στο μηχανισμό διάσωσης τον Μάιο του 2010 και παρά την ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος Δημοσιονομικής Προσαρμογής 2011-2015, εσχάτως του εφαρμοστικού του νόμου για το ενιαίο μισθολόγιο-βαθμολόγιο και την εργασιακή εφεδρεία καθώς και σειράς άλλων νόμων με τους οποίους οριζόντιες περικοπές οδήγησαν σε πρωτόγνωρη συρρίκνωση το εισόδημα εκατομμυρίων συμπολιτών μας, η διαδικασία προσαρμογής της ελληνικής οικονομίας είναι ανεπιτυχής. Οι στόχοι του προγράμματος δεν επιτυγχάνονται. Η νομοθετική υπερπαραγωγή αδυνατεί να μετουσιωθεί στις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις και η στόχευση των κυβερνητικών πολιτικών εξαντλείται στα συνήθη «υποζύγια» αδυνατώντας να θωρακίσει τα μέτρα που λαμβάνονται με όρους κοινωνικής δικαιοσύνης. Την ίδια στιγμή απουσιάζει μια ολοκληρωμένη και συγκροτημένη πολιτική ανάπτυξης που θα απελευθερώσει δυνάμεις και θα μας σώσει από το τέρας της ύφεσης. Η μέχρι σήμερα επιδίωξη της αναγκαίας για την αντιμετώπιση της κρίσης συναίνεσης δεν επετεύχθη και υπό τις παρούσες συνθήκες η ρητορική επίκλησή της αποτελεί κενό γράμμα. Εκτός όμως από τις πολιτικές συμμαχίες που δεν μπορέσαμε να συνάψουμε αποτύχαμε να συνάψουμε και ένα minimum συμμαχιών με εκείνες τις κοινωνικές δυνάμεις που κατανοώντας την κρισιμότητα των γεγονότων και την αναγκαιότητα για μεταρρυθμίσεις και ανατροπές θα συμπορεύονταν μαζί μας και αυτή τους η συμπόρευση θα αποτελούσε την αναγκαία και ικανή συνθήκη για την επιτυχία του πολιτικού μας εγχειρήματος. Είναι κοινός τόπος ότι έχει βαθμιαία επέλθει απονομιμοποίηση της σημερινής πολιτικής τάξης.Η τιτάνια προσπάθεια που απαιτείται για την έξοδο από την κρίση έχει ανάγκη από εθνική απήχηση και κοινωνική στήριξη.Αντ’ αυτών όπως ανακοίνωσε χθες ο Πρωθυπουργός αποφασίστηκε η διεξαγωγή δημοψηφίσματος στις αρχές του επόμενου έτους με αντικείμενο τη νέα δανειακή σύμβαση όπως αυτή θα διατυπωθεί με βάση τη συμφωνία του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου της 26ης Οκτωβρίου.Όπως είχα την ευκαιρία να πω κατά τη συζήτηση του σχετικού σχεδίου νόμου στην αρμόδια Διαρκή Επιτροπή της Βουλής το δημοψήφισμα αποτελεί μια βαθειά διχαστική διαδικασία. Συμπυκνώνεται σε μονοσήμαντα ερωτήματα τα οποία απαντώνται με ένα ναι ή ένα όχι διαιρώντας το λαό. Στην ίδια συνεδρίαση είπα ότι είναι ανεπίτρεπτο να χρησιμοποιούνται οι θεσμοί ως εργαλεία προκειμένου να επιδιωχθούν σκοπιμότητες.Παραμένοντας συνεπής με τις απόψεις μου αυτές θέλω να εκφράσω την κατηγορηματική διαφωνία μου με αυτήν την πρωτοβουλία της Κυβέρνησης.Ψήφισα σειρά νομοσχεδίων γνωρίζοντας ότι δεν εκφράζω τη βούληση των πολιτών που με εξέλεξαν αξιολογώντας ως πρώτιστο καθήκον μου την αποφυγή της χρεοκοπίας και της επακόλουθης στάσης πληρωμών.Τούτη τη στιγμή εκπροσωπώντας ως βουλευτής σύμφωνα με το Σύνταγμα το Έθνος έχω χρέος να αντισταθώ σε αυτή τη λαθεμένη πολιτική επιλογή που διχάζει επιχειρώντας ανεπίτρεπτα να υποκαταστήσει τη λαϊκή εντολή και την ίδια στιγμή απειλεί τη βιωσιμότητα της χώρας Οι στιγμές είναι κρίσιμες και οι πολίτες έχουν ανάγκη να εκπροσωπούνται από βουλευτές που εξέλεξαν.Για το λόγο αυτό δεν παραιτούμαι από την εντολή που μου έδωσαν οι συμπολίτες μου αλλά ανεξαρτητοποιούμαι αποχωρώντας από τη Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ.

Με τιμή,
Μιλένα Αποστολάκη

-------------------------------------------------------------------------------------------------

ΒΟΥΛΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ
ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΙΓ΄ ΣΥΝΟΔΟΣ Β΄
ΔΙΑΡΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ, ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΤΑΞΗΣ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ 30/09/2011
ΑΔΙΟΡΘΩΤΑ ΠΡΑΚΤΙΚΑ

Π Ρ Α Κ Τ Ι Κ Ο (Άρθρο 40 παρ। 1 του Κ।τ.Β.)

Στην Αθήνα σήμερα, 30 Σεπτεμβρίου 2011, ημέρα Παρασκευή και ώρα 09।40΄, στην Αίθουσα «Προέδρου Δημητρίου Γεωργ. Παπασπύρου» (150) του Μεγάρου της Βουλής συνεδρίασε η Διαρκής Επιτροπή Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης, υπό την προεδρία του Προέδρου αυτής, κ. Ιωάννη Βλατή, με θέμα ημερήσιας διάταξης: Συνέχιση της επεξεργασίας και εξέτασης του σχεδίου νόμου του Υπουργείου Εσωτερικών «Διεύρυνση της άμεσης και συμμετοχικής δημοκρατίας με τη διενέργεια δημοψηφίσματος» (2η συνεδρίαση - β΄ ανάγνωση).

"ΜΙΛΕΝΑ ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΗ: Παίρνω το λόγο, εκκινώντας από την σύσσωμη στάση της αντιπολίτευσης να καταψηφίσει το νομοσχέδιο. Αυτό το νομοσχέδιο είναι ήσσονος σημασίας, διότι είναι τεχνικού περιεχομένου και χαρακτήρα, οι περισσότερες διατάξεις του επαναλαμβάνονται στον εκλογικό νόμο και στον νόμο περί εκλογικών δαπανών, οι δε υπόλοιπες θα μπορούσαν κάλλιστα να αποτελούν περιεχόμενο του προεδρικού διατάγματος που προβλέπει το Σύνταγμα για την διεξαγωγή δημοψηφίσματος. Η διαβούλευση λειτούργησε ευεργετικά για την τελική του διατύπωση, εφόσον ζητήματα προχειρότητας που είχαν επισημανθεί, με μεγάλη χαρά παρατήρησα ότι θεραπεύτηκαν. Μου προκαλεί αρνητική έκπληξη το γεγονός ότι δεν ψηφίζεται από τα υπόλοιπα κόμματα της Βουλής, διότι είναι ένα τεχνικό νομοσχέδιο, στο οποίο όλοι συμφωνούμε κατ’ αρχήν στα θετικά σημεία της διατύπωσής του και ο υπουργός έχει δείξει ότι είναι διατεθειμένος να δεχθεί τεχνικές διορθώσεις, μετά από την υπόδειξη συναδέλφων, να τις λάβει υπ’ όψιν του και να τις συμπεριλάβει στο τελικό κείμενο.Ενώ είναι ένα ήσσονος σημασίας νομοσχέδιο, είναι εξαιρετικά μείζονος σημασίας η απόφαση για την διεξαγωγή ενός δημοψηφίσματος, καθώς και η απόφαση για το περιεχόμενό του. Είναι άλλο το ένα και άλλο το άλλο. Επειδή το ένα με το άλλο δεν σχετίζονται, η ψήφισή του είναι αυτονόητη. Αντιλαμβανόμαστε όλοι ότι αυτή η επισήμανση αποκτά άλλες διαστάσεις, αν λάβουμε υπ’ όψιν τη σημερινή συγκυρία της χώρας, η οποία βρίσκεται σε μια πρωτοφανή κρίση και η σωτηρία της είναι ένα διαρκές ζητούμενο. Το δημοψήφισμα ασφαλώς δεν υποκαθιστά και δεν μπορεί να υποκαταστήσει την λαϊκή νομιμοποίηση. Άλλωστε, δεν το ισχυρίστηκε κανείς και σε αυτό συμφωνούμε όλοι. Όποιος επιχειρηματολογούσε για το αντίθετο, θα ήταν ένας άνθρωπος που θέλει να χρησιμοποιήσει τους θεσμούς, για να εξυπηρετήσει στρατηγικές σκοπιμότητες και είναι βέβαιο ότι θα έχει την καταδίκη όλων μας. Το δημοψήφισμα προϋποθέτει την διατύπωση απλών και μονοσήμαντων ερωτημάτων που απαντώνται με ναι ή όχι και υπ' αυτήν την έννοια είναι μια διχαστική διαδικασία. Η παρούσα συγκυρία της χώρας, η βαθιά κρίση που μαστίζει τη χώρα, ακόμη και μόνο ως προς το δημοσιονομικό σκέλος, καθιστά κάθε συζήτηση για την διεξαγωγή δημοψηφίσματος, μια συζήτηση άνευ αντικειμένου. Θυμίζω ότι, σύμφωνα με τους υπολογισμούς του υπουργείου, το κόστος του δημοψηφίσματος ανέρχεται στα 100 εκατ. €."

Παγκόσμια Ημέρα για τα Ζώα

Η 4η Οκτωβρίου έχει οριστεί από τη διεθνή κοινότητα ως η Παγκόσμια Ημέρα για τα Ζώα. Είναι ημέρα που μας θυμίζει την ιδιαίτερη προσφορά και ρόλο των ζώων στην καθημερινή μας ζωή και ότι τα ζώα αποτελούν συμβιωτικό κύκλο με τους ανθρώπους και αναπόσπαστα μέρη του πλανήτη μας και ως εκ τούτου έχουμε την ηθική και νομική υποχρέωση να προστατεύουμε.

Είναι επίσης ημέρα ευαισθητοποίησης, ενημέρωσης και αφύπνισης για θέματα προστασίας των ζώων από την κακομεταχείριση η οποία δυστυχώς εξακολουθεί να υφίσταται παρά την εκτεταμένη νομοθεσία και τις πρωτοβουλίες και δράσεις που έχουν αναληφθεί τόσο σε διεθνές όσο και σε εθνικό επίπεδο αλλά και παρά την εντεινόμενη κινητοποίηση των φιλοζωικών οργανώσεων.

Η χώρα μας διαθέτει ένα σύγχρονο και προοδευτικό οπλοστάσιο για τα ζητήματα που άπτονται της προστασίας των ζώων, βασικοί πυλώνες του οποίου είναι η Ευρωπαϊκή Σύμβαση για την προστασία των ζώων συντροφιάς του 1992 και ο Ν.3170 που ψηφίστηκε το 2003. Τα τελευταία χρόνια το πλαίσιο αυτό συνέβαλε θετικά στην αντιμετώπιση του προβλήματος στη χώρα μας. Όμως, η εφαρμογή του στη πράξη ανέδειξε και μια σειρά από δυσλειτουργίες και ελλείψεις που ήταν αναγκαίο να καλυφθούν προκειμένου να καταστεί η προστασία πιο ουσιαστική και αποτελεσματική και να διαμορφωθεί στη χώρα μας μια ακόμη πιο σύγχρονη φιλοζωική πολιτική που να ανταποκρίνεται στα δεδομένα κάθε πολιτισμένης κοινωνίας.

Με αυτό το σκεπτικό ξεκίνησε πριν λίγους μήνες, η προσπάθεια για την περαιτέρω συμπλήρωση, βελτίωση και επικαιροποίηση του υφιστάμενου νομοθετικού πλαισίου. Το νέο σχέδιο νόμου για τα δεσποζόμενα και αδέσποτα ζώα συντροφιάς επιφέρει μια σειρά από πρωτοποριακές αλλαγές στο ζήτημα της προστασίας των ζώων όχι μόνο για τα ελληνικά αλλά και τα ευρωπαϊκά δεδομένα. Εισάγει λ.χ. την απαγόρευση της συμμετοχής κάθε είδους ζώου σε τσίρκο ή άλλο παρεμφερές δημόσιο θέαμα, ρύθμιση που ελάχιστες ευρωπαϊκές χώρες έχουν υιοθετήσει. Ακόμα θεσπίζει τη Διαδικτυακή Ηλεκτρονική Βάση σήμανσης και καταγραφής των ζώων, καθορίζει συγκεκριμένους κανόνες ευζωίας που πρέπει να τηρούνται υποχρεωτικά από τους ιδιοκτήτες των ζώων συντροφιάς και δημιουργεί ένα οργανωμένο σύστημα περισυλλογής και διαχείρισης των αδέσποτων ζώων σε κάθε Δήμο.

Η συμπεριφορά μας ως κοινωνία απέναντι στα ζώα είναι πρωτίστως ζήτημα πολιτισμού και η Πολιτεία οφείλει να μεριμνά ουσιαστικά για την προστασία των ζώων με συγκεκριμένες παρεμβάσεις. Όμως, στον αγώνα αυτό δεν αρκεί μόνο η Πολιτεία. Για να αντιμετωπιστεί ουσιαστικά και αποτελεσματικά το πρόβλημα απαιτείται στενή συνεργασία όλων των εμπλεκόμενων φορέων, Δημοτικών Αρχών, Πανελληνίου Κτηνιατρικού Συλλόγου, φιλοζωικών οργανώσεων με την Πολιτεία αλλά και η ενεργοποίηση και ευαισθητοποίηση των ιδιοκτητών ζωών αλλά και των υπόλοιπων πολιτών. Γιατί η ευημερία των ζώων είναι ένα ζήτημα που μας αφορά όλους και που οφείλουμε να αντιμετωπίσουμε και ατομικά ως ενεργοί και υπεύθυνοι πολίτες. Μόνο όλοι μαζί μπορούμε να τα καταφέρουμε.

Η πλειοψηφία που σπάει τη σιωπή της

Το τελευταίο διάστημα συγκροτείται στα Πανεπιστήμια και τα Τεχνολογικά Εκπαιδευτικά Ιδρύματα της χώρας, με σταθερά εντεινόμενο ρυθμό, ένα δημιουργικό μέτωπο λογικής, από καθηγητές και φοιτητές που αγωνίζονται για κάτι αυτονόητο: για ανοιχτά Πανεπιστήμια. Λίγες μόλις μέρες μετά την με ευρεία πλειοψηφία ψήφιση του νόμου για την τριτοβάθμια εκπαίδευση, στην Ελλάδα του 2011 δεν είναι αυτονόητο ότι οι νόμοι εφαρμόζονται. Η ρήση του Εμμανουήλ Ροΐδη για την αποκλειστική αναγκαιότητα ενός και μόνο νόμου που θα καθιστά την εφαρμογή των υφισταμένων υποχρεωτική καθίσταται έτσι επίκαιρη με δραματικό για τη χώρα τρόπο.

Η μεταπολίτευση κληροδότησε στη χώρα μας μια σειρά από συλλογικές δράσεις και πρακτικές που για πολλά χρόνια από το 1974 και μετά είχαν ως αφετηρία τους τη βάναυση καταπάτηση των ατομικών, κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων που επέβαλε στον τόπο η χούντα των συνταγματαρχών. Καθώς τα αιτήματα του αντιδικτατορικού αγώνα σε ένα βαθμό παρέμεναν και παραμένουν αδικαίωτα αφού για παράδειγμα το 15% για την Παιδεία δεν μπόρεσε να αποτυπωθεί σε κανένα μεταδικτατορικό προϋπολογισμό, ένα πολιτικό και κοινωνικό παράδοξο εδραιώθηκε τα τελευταία χρόνια στα Πανεπιστήμια ερήμην της κοινωνίας. Ένας χώρος που στοιχειώνει ακόμη τη συλλογική μας μνήμη με την εικόνα της παραβίασης του από τα τανκς το Νοέμβριο του 1973 παραδόθηκε μέσα στα χρόνια της μεταπολίτευσης ερήμην της πλατιάς πλειοψηφίας των φοιτητών του σε μια κουλτούρα αντίστροφης βίας που συνέβαλε καθημερινά και καθοριστικά στην απαξίωσή του.

Η αυτοκριτική του ΠΑΣΟΚ και η αναγνώριση της ευθύνης που του αναλογεί στην δημιουργία της σημερινής κατάστασης υπήρξε γνήσια και έμπρακτη.

Στις παρούσες κρίσιμες για τη χώρα συνθήκες έχει ευρύτερη σημασία αυτή η σταδιακή μετατροπή μιας σιωπηλής πλειοψηφίας σε ορμητικό κοινωνικό ρεύμα που μπορεί να απομονώσει τη βία, να ανατρέψει την επιλογή που η κουλτούρα και οι πρακτικές αυτής της βίας επιβάλλουν και κυρίως να ενώσει δημιουργικές δυνάμεις ανθρώπων που δεν συμφωνούν κατ’ ανάγκη σε όλα, που εντοπίζουν αδυναμίες και λάθη στο περιεχόμενο της νομοθετικής πρωτοβουλίας της κυβέρνησης, αλλά που δεν είναι διατεθειμένοι να υπομένουν άλλο την ισοπέδωση τους.

Η συγκρότηση αυτού του μετώπου που αναδύει αισιοδοξία και ελπίδα οφείλει να λειτουργήσει ως προσκλητήριο ευθύνης για το πολιτικό σύστημα της χώρας.

Σε πείσμα της καταστροφικής «δημοφιλούς» ανυπακοής ή της αγανάκτησης που στοχεύει αδιακρίτως όλους και που κλείνει το μάτι στη βία και το μπάχαλο, η κρίση που μαστίζει τον τόπο απαιτεί ηγεσία, ευθύνη, αποτελεσματικότητα, θάρρος, τόλμη και προπάντων την αλήθεια ως δίαυλο επικοινωνίας με τους δοκιμαζόμενους πολίτες.

Αυτά τα νέα παιδιά διεκδικούν το δικαίωμα τους στη μόρφωση και τη ζωή, αγωνιούν να συνεχίσουν και να τελειώσουν τις σπουδές τους, οργανώνονται μέσα από το FACEBOOK και τα κινητά τους τηλέφωνα για να ανοίξουν τα Πανεπιστήμια, για να εφαρμόζονται οι νόμοι σε αυτή τη χώρα , εν τέλει για να λειτουργεί η δημοκρατία στη χώρα. Και όσο πιο σύντομα και αποτελεσματικά πετύχουν το στόχο τους θα έχουν συμβάλει σημαντικά σε μία καθοριστική αλλαγή που έχει ανάγκη η χώρα. Αλλαγή στον τρόπο διακυβέρνησης που συνοψίζεται στην τήρηση και εφαρμογή των νόμων και στην εξάλειψη της κουλτούρας της βίας της καθημερινότητας. Αλλαγή που σηματοδοτεί τη μετάβαση της χώρας σε καθεστώς ανάπτυξης και διαφάνειας δηλαδή σε καθεστώς μιας χώρας κυρίαρχης, που δεν έχει επιτηρητές και μπορεί και πάλι να σχεδιάζει το μέλλον της.

Δύο χρόνια μετά

Η υπογραφή της δανειακής σύμβασης του μνημονίου, η ένταξη της χώρας στο μηχανισμό στήριξης, η ψήφιση του μεσοπρόθεσμου προγράμματος και η σταδιακή υλοποίηση των μέτρων που περιέχονται στις δανειακές συμβάσεις συνιστούν αποφάσεις οι οποίες είχαν ως στόχο να οικοδομήσουν εκείνο το τείχος που θα θωρακίσει τη χώρα μας απέναντι στο ενδεχόμενο της χρεοκοπίας.

Στο διάστημα αυτό, συμπληρώνονται δύο ολόκληρα χρόνια στις 4 Οκτωβρίου, προσπαθήσαμε να συγκροτήσουμε ένα εθνικό μέτωπο. Η στρατηγική ήταν ορθή, όχι γιατί έπρεπε να μοιραστούμε το πολιτικό κόστος, αλλά γιατί χρειαζόταν να ενισχύσουμε τις δύσκολες προσπάθειες που κατέβαλε η χώρα.

Η αντιπολίτευση της χώρας και κυρίως η αξιωματική αντιπολίτευση δηλαδή ένα κόμμα με μακρά κυβερνητική εμπειρία αντιστάθηκε με επιμονή στη δημιουργία αυτού του εθνικού μετώπου. Ανεξάρτητα από τη ρητορική της τα αίτια υπήρξαν καταφανώς μικροκομματικοί υπολογισμοί που παραπέμπουν σε άλλες εποχές και ασφαλώς είναι κατώτερα των περιστάσεων.

Αυτή η ανεύθυνη και παλαιάς κοπής συμπεριφορά δεν μπορεί όμως σε καμία περίπτωση να συνιστά για την κυβέρνηση ένα διαρκές επιχείρημα για εσωτερική και εξωτερική χρήση. Και αυτό γιατί η δική της αποτελεσματικότητα, η δική της προνοητικότητα και εν τέλει η δική της επιτυχία δεν μπορεί να εξαρτάται από τη στάση της αντιπολίτευσης.

· Για παράδειγμα το γεγονός ότι μέχρι το Σεπτέμβριο του 2011 δεν προχωρήσαμε στις αναγκαίες και χρήσιμες για το δημόσιο συμφέρον αποκρατικοποιήσεις καθώς και στην αναγκαία και χρήσιμη για το τόπο αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας δεν οφείλεται στην ανυπαρξία συναίνεσης.

· Οι καθυστερήσεις μας στις συγχωνεύσεις φορέων, στην επεξεργασία και υλοποίηση πολιτικών για τον περιορισμό του δημόσιου τομέα βαραίνουν αποκλειστικά εμάς.

· Όπως εμάς αποκλειστικά βαραίνει το γεγονός ότι δεν έχουμε εισπράξει το ΕΤΑΚ που επιβάλλαμε το 2009 καθώς και τον ΦΑΠ που επιβάλλαμε το 2010 και το 2011, ακόμα και αν τούτο οφείλεται στις καθυστερήσεις και τις γραφειοκρατικές διελκυστίνδες που ο προληπτικός έλεγχος των δημοσίων συμβάσεων επιβάλλει.

Όλα αυτά έστειλαν ένα μήνυμα ασυνέπειας προς το εξωτερικό και οδήγησαν στη σκλήρυνση της στάσης των εταίρων υποχρεώνοντας την κυβέρνηση να λάβει νέα μέτρα επανειλημμένα.

Τα μέτρα ισοδύναμου αποτελέσματος που αναζητάμε κάθε φορά για να ισοσκελίζουμε τις αστοχίες και τις καθυστερήσεις μας δοκιμάζουν τις αντοχές της κοινωνίας και απειλούν τη συνοχή της. Ο κόσμος δεν αντέχει άλλο. Πρέπει λοιπόν να τελειώνουμε με τα κάθε φορά καινούργια μέτρα. Και τούτο προϋποθέτει την εφαρμογή και υλοποίηση των ψηφισθέντων καθώς και την επιστροφή σε πολιτικές ανάπτυξης ως αντίδοτο στην ύφεση.

Η πραγματοποίηση αυτού του στόχου θα αποτελέσει για τη χώρα και για την κυβέρνηση ένα σημαντικό επιχείρημα στην προσπάθεια που καταβάλει προκειμένου να υλοποιηθούν οι αποφάσεις της 21^ης Ιουλίου. Όσοι αντιμάχονται την προοπτική της ενίσχυσης του ΕFSF και της ενεργοποίησης του PSI προσανατολίζοντας τις χώρες της Ευρωζώνης στη λύση του κουρέματος 50% δεν κουράζονται να προσθέτουν ως καθοριστικό επιχείρημα ότι οι Έλληνες δεν μπορούν και δεν θέλουν να εξορθολογήσουν τις δαπάνες στη χώρα τους, να νοικοκυρέψουν τα δημόσια οικονομικά τους.

Μπορούμε πιστεύω παρά τον χαμένο χρόνο να τους διαψεύσουμε. Στο επόμενο κρίσιμο δίμηνο πρέπει χωρίς τη παραμικρή καθυστέρηση να ολοκληρώσουμε:

Α) Ένα ενιαίο μισθολόγιο όπου οι αναπόφευκτες περικοπές που θα προκύψουν θα είναι αιτιολογημένες όχι μόνο από τη δημοσιονομική κατάσταση της χώρας αλλά γιατί θα βασίζονται σε κανόνες που θα διαπερνούν το σύνολο των φορέων του ευρύτερου δημόσιου τομέα καθορίζοντας το πέρασμα της ελληνικής δημόσιας διοίκησης από την εποχή του Υπουργού που μοίραζε επιδόματα στην εποχή της ορθολογικής και αξιοκρατικής οργάνωσης.

Β) Ένα εθνικό φορολογικό σύστημα από το οποίο θα προκύπτει επιτέλους η διεύρυνση της φορολογικής βάσης της χώρας, δηλαδή η δυνατότητα των εισπρακτικών μηχανισμών να εντοπίζουν την παραοικονομία και τα μη δηλωθέντα εισοδήματα. Αυτό για να συμβεί σε μια χώρα που δεν διαθέτει φορολογική συνείδηση προϋποθέτει την αξιοποίηση της άρσης του τραπεζικού απόρρητου των καταθέσεων σε συνδυασμό με ένα αξιόπιστο αντικειμενικό σύστημα τεκμηρίων διαβίωσης τα οποία η Γενική Γραμματεία Πληροφοριακών Συστημάτων επιτέλους θα αξιοποιήσει καθιστώντας εφικτή την είσπραξη δισεκατομμυρίων οφειλόμενων φόρων ώστε να μην πληρώνουν πάντα και μόνο μισθωτοί και συνταξιούχοι.

Γ) Άμεση εξειδίκευση των ενιαίων και αντικειμενικών κριτηρίων για την εφαρμογή της εργασιακής εφεδρείας. Έπρεπε ήδη να ήμασταν έτοιμοι αποτρέποντας τη δημιουργία κλίματος αβεβαιότητας και ανασφάλειας που έχει καταλάβει το σύνολο των υπαλλήλων, οδηγώντας χιλιάδες πανικόβλητους σε αιτήσεις πρόωρης συνταξιοδότησης. Εν προκειμένω η δική μας ανετοιμότητα τροφοδοτεί το φαύλο κύκλο του δημοσιονομικού και κοινωνικού αδιέξοδου της χώρας.

Δ) Άμεση αξιοποίηση του ΕΣΠΑ ώστε να διασφαλιστεί η απορρόφηση των κοινοτικών πόρων και η επένδυση τους στην πραγματική οικονομία. Και στον τομέα αυτό χάνεται πολύτιμος χρόνος με αποτέλεσμα να καθυστερεί με απαράδεκτο τρόπο η υλοποίηση επενδυτικών προγραμμάτων και να παραμένει ακόμα σε εκκρεμότητα το ζήτημα των πέντε μεγάλων οδικών αξόνων, έργα που θα μπορούσαν να έχουν συμβάλλει ουσιαστικά στην τόνωση της οικονομίας και της απασχόλησης.

Ας δώσουμε λοιπόν άμεσα αυτά τα δείγματα γραφής. Οι ώρες είναι κρίσιμες και η σωτηρία της χώρας δύο χρόνια μετά συνιστά ακόμη ζητούμενο. Δεν μπορούμε άλλο να ροκανίζουμε το χρόνο.